Yeniden...

Solmaz Akça

Yine her zaman ki gibi sessizliğe teslim etmişti kendini gece. Sessizliği
bozmamak adına, yatağımdan kalkıp minik adımlarla balkon kapısını açtım.
Kar soğuğu vardı. İçim titredi. Bir süre gökyüzüne baktım ve sessizliği
kokladım. Karanlığı yırtmak istiyordum. İçimdeki karanlığa ışık tutamasam da evimi aydınlatabilirdim. Tekrar odama geçtim ve ışığı yaktım.
Aynanın karşısına geçmiş kendime bakıyordum. Gözaltı torbalarıma, yer yer belirginleşmiş kırışıklıklarıma... Dudağımın kenarında ince bir sızı gibi
duran gamzeme. Saçımdaki beyazlara, kirpiklerime... Gözlerimle gözgöze
gelmek beni tüketmişti. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Geceyi rahatsız
edip derin uykusundan uyandırdım. Hıçkıra hıçkıra ağladım...

Acım tükensin diye çok uğraştım.

Ruhumun maskesini yırttım, içimdeki çocuğa el uzattım. Artık temiz
kalacaktım masal gibi beyaz bir sevdaya. Dün gece bir şeyler değişmişti
hayatımda. Değişmiştim işte. Bir erkeğin sözü yıkmıştı tüm karanlık
krallığımı. Bir erkeğin sözü fena halde acıtmıştı yüreğimi. Kaçtım tüm
fani şeylerden, kendime sığındım bugün. Sarhoşluğun etkisi geçmiş ama
içimin sızısı dinmemişti. Gözyaşlarımla dökmekteydim dışarı tüm
arsızlığımı, gözyaşlarımla dökmekteydim dışarı tüm karanlığımı. İlk defa
bugün temiz uyandım güne. Ve ilk defa bir erkek kül kedisi hikayesini
hatırlatmıştı bana. Uzaklara gidecekti. Ve aslında ikimizde biliyorduk;
ayakkabı elinde dünyayı dolaşmayacak ve düşüne kimseyi sokmayacak kadar kararlıydı.

Çukurumu kapattım dün gece. Göbek bağımı kestim. Yeniden doğdum ve yeni bir hayata adım attım. Geçmişi sildim. Tüm yenilişlerimi... Ve eksilerim yok artık, güçsüzlüklerim eskidendi. Bir güneş doğdu benim içime. Bugün yeni doğdum ben. En kirli anımda, temiz kaldım. Ve ben aslında temizdim.
Hiç yalan söylememiş, hiç ihanet etmemiştim. Adam ne diyordu genç kadına filmde. "Benim kadınım sadece bana ait. Onun öncesi de benim, sonrası da."

Yıkılıyordu kadının duvarları, kirleniyordu kendi gözünde. Suç kimdeydi
peki? Zorla bir insandan şeytan yaratanlar niye hala gevrek gevrek
gülmekteydi? Ve şeytan haline geldiği düşünülen kişi neden azaplar
içindeydi?  Ve kendi ateşiyle arınmaya çalışmaktaydı?

Kimse ışık tutmuyor artık karanlıklara. Kimse insan değil artık.
İnançlarımız yıkılmış teker teker. Sözler yedi dilde, yetmiş yedi kere
aynı şeyi söyleyebilir. Ama sadece birinin gözleri gerçekleri konuşur.
Yedi dilde, yetmiş yedi kere sevildiğini duyar adam ve inanmaz kendi
doğrusunun dışında kalan kimselere. Oysa yedi dilde, yetmiş yedi kere
ihanetine uğramıştır belki sözlerin. Kimsenin gözüne bakmadığından olsa
gerek doğru söyleyeni bulamamaklığı... Zaten aramıyordur da! Onun inandığı bir gerçek vardır, gerisi teferruattır.

Göbek bağımı kestim. Sabah ezanında adımı fısıldadım üç kere kendime.
Artık karanlıklara girmeyeceğim. Bu savaştan ben galip çıkacağım. Beni
kirletmeyi başaramayacaksın...

Solmaz Akça   adresinden ulaşabilirsiniz...